O zapomnianych malarzach (2)

U ub. tygodniu przypomniałam Adalberta Longina Höckera – postać pochodzącą z Wambierzyc, działającą głównie we Wrocławiu. Dziś przypomnę malarza o podobnie brzmiącym nazwisku – PAULA HOECKERA.
Paul Hoecker urodził się 11 VIII 1854 roku w Długopolu Górnym. Ojciec jego był szanowanym kupcem. W młodości przejawiał raczej talent muzyczny odziedziczony po matce. Zdolności plastyczne ujawniły się dopiero u niego podczas nauki w gimnazjum, które ukończył w Prudniku. Dał się wówczas poznać jako autor humorystycznych rysunków i karykatur nauczycieli. W latach 1874–1879 studiował w Monachium w Królewskiej Bawarskiej Akademii Sztuk Pięknych, u profesora Wilhelma von Dieza. Po ukończeniu studiów wyjechał do Paryża, gdzie przebywał wśród znakomitych twórców nowoczesnej sztuki francuskiej. Następnie wyjechał do Holandii, a potem do Włoch. Przez jakiś czas mieszkał też w Berlinie. W 1891 roku został profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Preferując malarstwo plenerowe uczył swych studentów nie tylko techniki malarskiej, ale także jak patrzeć oraz twórczej samodzielności. Był wówczas najbardziej nowoczesnym pedagogiem tej uczelni. Został też honorowym członkiem Towarzystwa Artystycznego „Die Scholle”, którego członkowie wywodzili się z grona jego studentów.
Jako malarz, początkowo – pod wpływem doświadczeń holenderskich – malował głównie sceny rodzajowe i portrety, interesowała go także tematyka marynistyczna, później studia wnętrz, pejzaże i rzadziej tematyka religijna. Dla kościoła w swej rodzinnej miejscowości, w Długopolu Górnym, namalował obraz przedstawiający mnicha z Dzieciątkiem pośród chmur. Szczególnie zasłynął jako autor wizerunków pierrota – postaci z dawnej pantomimy francuskiej. Ulubionym motywem jego pejzaży były wieczorne krajobrazy, ozłocone promieniami zachodzącego słońca. Namalował także okolice Długopola Górnego. Prace swe wystawiał głównie w Monachium, Paryżu i Berlinie. Dwa jego obrazy znalazły się też na wystawie Związku Artystów Śląskich we Wrocławiu w 1913 roku. (już pośmiertnie).
W głębi duszy był podobno samotnikiem i po pobycie we Włoszech w latach 1897–1901, zdecydował się od 1901 roku zamieszkać na stałe w rodzinnym domu w Długopolu Górnym. Zmarł podczas kolejnej podróży do Włoch, w monachijskim szpitalu w 1910 r. Po kremacji jego prochy złożone zostały w grobie rodzinnym na cmentarzu w Długopolu.
Dzieła Pala Hoeckera znajdują się w zbiorach Nowej Pinakoteki w Monachium oraz w Petersburgu, Paryżu, Chemnitz, Lipsku i Stuttgarcie.
Dom Hoeckera w Długopolu Górnym, z bogatym wystrojem wnętrza, zbiorami dzieł sztuki i rzemiosła artystycznego, był w okresie międzywojennym ośrodkiem życia artystycznego.

Krystyna Oniszczuk-Awiżeń