Z Festiwalowej kroniki

Ewenementem Festiwalu Chopinowskiego w Dusznikach Zdroju jest jego długotrwałość. To najstarszy dziś festiwal muzyczny w Polsce i jeden z najstarszych na świecie. Zapewne zdecydowała o tym dbałość organizatorów o jego ustawiczne uatrakcyjnianie. Jak każda impreza cykliczna tak i Festiwal miał różne wzloty i upadki, jednak zawsze zdołano je zażegnać w odpowiednim momencie, tak że mógł rozwinąć się do prestiżowego międzynarodowego wydarzenia muzycznego, którym zdecydowanie jest dzisiaj.
Początkowo odbywały się tylko recitale fortepianowe i grano wyłącznie Chopina. Z czasem zaczęto organizować wielkie koncerty symfoniczne, koncerty wokalne, chóralne, a następnie koncerty kameralne. Oprócz fortepianu pojawiały się też inne instrumenty muzyczne – wiolonczela, skrzypce, klarnet i nawet gitara. Podczas Festiwalu zabrzmiała muzyka także innych kompozytorów – nigdy jednak Festiwal nie zatracił swej idei, że jest organizowany dla upamiętnienia pobytu i koncertów Fryderyka Chopina w Dusznikach w 1826 r.
W 1952 r. wśród imprez towarzyszących wprowadzono po raz pierwszy festiwal filmów muzycznych. Od 1964 do końca lat 80. prowadzone były edukacyjne programy słowno-muzyczne, organizowane przez oddział wrocławski SPAM, podczas których z muzyką współbrzmiała poezja. W 1968 po raz pierwszy odbył się koncert kameralny z muzykami grającymi na skrzypcach, flecie i wiolonczeli. W 1969 po raz pierwszy w historii Festiwalu odbył się koncert na 2 fortepiany w wykonaniu duetu Janina Bester – Janusz Dolny. W 1970 odbyła się w ramach programu Festwialu interesująca 3-dniowa sesja muzyczna nt. kultury muzycznej Dolnego Śląska. W tym samym roku Festiwal obchodził swoje 25-lecie i z tej okazji otwarte zostało w Pustelni Muzeum Festiwali Chopinowskich (dziś niestety nieistniejące). Po raz pierwszy odbył się też wówczas występ kandydatów do Konkursu Chopinowskiego w Warszawie. Wśród 7 wykonawców był Piotr Paleczny – obecnie dyrektor artystyczny Festiwalu.

c.d. za tydzień

autor: Krystyna Oniszczuk-Awiżeń