Jedyna noc w roku
“Gdy słońce Raka zagrzewa i słowik więcej nie ¶piewa – sobótkę – jako czas niesie – zapalono w Czarnym Lesie”. Piękny utwór Jana Kochanowskiego “Pie¶ń ¶więtojańska o Sobótce” wprowadza nas w czarowny urok tej nocy. I dzi¶ pewnie w Czarnolesie, gdzie mieszkał Kochanowski, pal± się ognie sobótkowe. Warto podtrzymać ten piękny, staropolski zwyczaj. Puszczanie wianków na wodę w tę noc stanowiło wróżbę: czyj wianek zostanie schwytany, to wła¶cicielka jego wyjdzie w tym roku za m±ż. W Krakowie “wianki” to była uroczysto¶ć malownicza. W 1879 r. na Wisłę wypłynęła duża łódka a za ni± inne mitologiczne postacie. Wszystko to w ogniu fajerwerków przy wtórze pie¶ni. W miarę możno¶ci podtrzymajmy tę piękn± tradycję, która daje poczucie więzi z naszymi przodkami.
autor: Maria Drozdowska
